Dubbel bezoek

Beste mensen,

Zondag 14 augustus zijn Hennie en ik naar een weeshuis gegaan vlak bij het schip, samen met een bevriend Nederlands echtpaar en een Amerikaanse mevrouw. Daar wassen ze elke week twee wezen, genaamd Fatou en Mary en kleden hen aan om met hen naar de kerk te gaan. Fatou is gehandicapt geboren en achtergelaten als klein kind op de stoep van het weeshuis om haar familie niet te schande te zijn. Ze ligt de hele dag op bed of op de grond en kijkt uit naar de zondag. Want dan is ze schoon, mooi en mag ze naar de kerk. Ze is inmiddels 43 jaar oud, maar dat zou je haar niet geven. Ze krijgt te eten in het tehuis, maar verder wordt er nauwlijks naar haar omgekeken, terwijl ze niet voor zichzelf kan zorgen.

's Avonds kwam de familie van Duinen op bezoek. Hij beheert als tropenarts een ziekenhuis in het noorden van Sierra Leone en was met mijn zijn vrouw en kinderen in Freetown om zijn ouders en zus uit te zwaaien na hun bezoek van een maand. Hij is opgegroeid in hetzelfde dorp als Hennie en zijn ouders kennen Hennies ouders ook goed. Bovendien kenden ze het Nl echtpaar met wie we 's ochtends naar het weeshuis waren geweest. Na een rondleiding over het schip hebben we samen gegeten. Als verwenning hadden Hennie en ik ijs voor hen gemaakt. Een groot contrast tussen de eenvoudige omstandigheden waarin de familie van Duinen leeft en onze luxe hier aan boord.

Hennies lesgegeven gaat goed en ze heeft er lol in. De kinderen zijn enthousiast. Ze had vorige week al een plant en een champignon onder de microscoop en deze week heeft ze onder andere proefjes gedaan met aardappels (osmose), hardgekookte eieren (celwand vs. celmembraan) en gist (fermentatie). Het becijferen van projecten en toesten volgens het Amerikaanse systeem is een nieuwe uitdaging. Maar ze geeft met plezier les.

Ik ben gelukkig weer opgeknapt na diaree. De zondagnacht nauwelijks geslapen, en maandagochtend nam het ontbijt de verkeerde afslag. ‘s Avonds opnieuw koud, rillerig en misselijk. Maandagnacht en dinsdag alleen maar diarree naar de wc gebracht (en dus ook niet gewerkt). Woensdag overdag knapte ik weer wat op. Donderdagmiddag was ik vrij maar had het andere team in de keuken handen te kort bij de pizza' s voor die avond. 60 kg deeg was al gekneed. Alleen nog 50 bakplaten van elk een halve vierkante meter bekleden en beleggen en dan afbakken, totaal voor ieder van de 400 man aan boord 3 stukken pizza. Leuke klus en leuk team. Vrijdag heb ik een paar van de 400 hamburgers gemaakt die nodig waren. Zaterdag hadden we bij de spareribs aardappelen uit de oven. Met z'n tweeen hebben we 100 kg aardappels gekeurd, geschrobt, gedipt in olijfolie en uipoeper en op ovenschalen gelegd. Gisteren tijd om twee ananassen te versieren als decoratie op het buffet.

Laatst kregen we in de keuken een cadeau van de hoofdtandarts van het officiele ziekenhuis. Hij had drie biggetjes geslacht (wat de grote boze wolf nooit is gelukt) en kwam ze brengen achterin in zijn pick-up truck. Dat is een kostbaar cadeau. We hebben de karkassen ingepakt in vuilniszakken en over de schouder omhoog naar de kombuis gesjouwd. Daar zijn ze gewassen en opnieuw verpakt. Vervolgens hup over de schouder alle trappen weer af naar de grote vriezer diep onderin in het schip.... Elk woog wel 25 kg. We hebben overwogen een karkas als decoratie op het buffet te zetten naast de afgebakken sparerips met een pijltje waar die in een varken te vinden zijn...

Maandag heb ik ijs gemaakt omdat we afscheid nemen van een collega uit de eetzaal en ook voor Ida, een Nederlandse tandartsassistente die gisteren weer terug naar Nederland is gegaan. Ida: bedankt voor alle gezellige tijd die we met je hebben doorgebracht! Dinsdagochtend heeft Jeroen opnieuw meegedraaid met de bakker (de wekker staat dan om 04:40). We hebben gemaakt 180 kaneelrollen, 100 witte broden en 180 kadetjes. Gaaf! Woensdagavond hebben we nu vast bijbelstudie met een groep Nederlanders, het doet ons goed om in je moedertaal met elkaar over leven en geloof te kunnen praten. Ook al hebben we het hier goed, het is soms best moeilijk om zo ver weg te zijn van onze familie en vrienden in Nederland.

Groeten

Hennie en Jeroen.

Hennies verjaardag

Bedankt voor al jullie felicitaties, via het weblog en per mail! Donderdag hebben we mijn verjaardag aan boord ook zeker gevierd. Ik heb lekker met Jeroen ontbeten en Sierra Leonese cadeautjes gekregen (rok en portemonnaie). Mijn collega-docenten hadden mijn stoel en een hoekje van het klaslokaal versierd en cheese-cakejes gemaakt. Donderdagavond, na de wekelijkse kerkdienst aan boord, hebben we nog verder verjaardag gevierd met Nederlanders en collega's en heel veel muffins en AH-vruchtensap (momenteel te koop in de scheepswinkel). Ik ben nog verder verwend met allerlei lekkere en mooie cadeautjes, lieve kaartjes en m'n jaarlijkse salaris van 2 dollar (i.v.m. de maritieme wetgeving). Ver bij jullie vandaan was ik hier toch echt jarig.

Vandaag zijn we met z'n tweeen naar het centrum van Freetown geweest. Jeroen was maandagmiddag al met een collega de stad in geweest en wist nu de weg door de volle straten van Freetown. We kregen het idee dat zo'n beetje alle inwoners van Freetown op een kleedje langs de kant van de weg zitten en dat de rest ertussendoor loopt. Met elkaar proberen ze zo ongeveer de koopwaar van alle Nederlandse Actions te verkopen, of geroosterde vis, bananen of cassave. Al met al een hele drukte. Bovendien rijden er ook nog regelmatig poda-poda's (=het lokale openbaar vervoer: kleine busjes in NL 9-persoons, hier wat meer), mercedessen, SUVs, brommers en kruiwagens tussendoor, waarvoor iedereen dan snel ruimte moet maken. Een intense bedoening, maar wel echt Afrika. We hebben wat boodschappen gedaan bij een supermarkt een uurtje lopen vanaf het schip en samen geluncht bij een restaurant/bakkerij in het centrum.

De afgelopen week was mijn eerste lesweek. Ik geef de meeste dagen vijf uren les aan klassen van 2-8 kinderen. Ondanks dat de klassen klein zijn, moet er wel voor elke les weer een plan klaarliggen, wat vrij veel tijd kost. 's Avonds na het eten ga ik vaak weer terug naar school om verder te werken. Wel begin ik nu al meer overzicht te krijgen en ik heb er lol in om met de kinderen om te gaan. Ze kunnen al veel plezier hebben met eenvoudige dingen. We hebben Mythbusters gekeken en aangetoond dat een blikje gewone cola zinkt in een emmer water terwijl een blikje cola-light blijft drijven.

Ik (Jeroen) merk in de keuken dat ik steeds meer gewend raak aan de vaste dagelijke werkzaamheden als het klaarmaken van de sla, tomaat, komkommer, ham en kaas. Daarnaast draai je mee in het voorbereiden van de warme kant. Donderdag, bijvoorbeeld, bestond het avondmaal uit roerei, bonen en bacon en het dessert uit wentelteefjes (weet iemand misschien waarom die dingen French toast heten?). De warme kant maakt de roerei (30 liter), zij bakken de bacon (die wij hebben klaargelegd op ovenplaten) en zij bakken de wentelteefjes, wij aan de ‘koude kant' zorgen dan voor 400 gesneden boterhammen en 30 liter ei-mengsel om ze in te dippen (formaat kinderbadje). Ook hebben we een kaneelcake gebakken. Nodig: 10 kg cake-beslag van 2,5 kg bloem/boter/suiker en 50 eieren, 8 bakken en een grote oven.

Het warme deel van de lunch is vaak een restant van een warm maal eerder die week, maar ook als koude kant proberen we van de restjes nieuwe gerechten te maken. Zo hebben we pasta die over was verrijkt met broccoli die over was en verse komkommer, tomaat en een eigengemaakte tomaaten-kruidendressing. Tien kilo pastasalade ging schoon op en leverde ons complimenten op van de eetzaalbaas. Daarnaast heb ik een komkommer versneden tot kroon en een tomaat tot roos als decoratie van het buffet. Oefening baart kunst uiteindelijk. Een aantal collega's kwam graag het kunstje kijken en ook in de eetzaal werden deze decoraties opgemerkt (en opgegeten).
Trouwens, wij hebben in de keuken geen afwasmachine.

Groetjes Jeroen en Hennie

De eerste werkweek

Beste mensen,

Tijd voor een berichtje vanaf de boot na de eerste werkweek. De zaterdag na aankomst was een rustig-aan-dag aan boord en zondag zouden we met de mensen van de school gaan naar watervallen. Helaas gooide de ernstige regenbuien dat plan overhoop. Je staat klaar met je bergschoenen aan en je rugzak gepakt op het juiste tijdstip op de juiste plek voor een dag op pad om te horen dat het niet doorgaat. Welkom in Afrika. Dat werd dus nog een dag aan boord. Doordat we nog niet aan het werk waren, merkten we dat het lastig is om nieuwe mensen te leren kennen. Toch begint dat wel te komen. Bovendien helpt het dat we een jaar aan boord zullen blijven, want het valt ons op dat mensen dan meer de moeite nemen om je te leren kennen. In de hut hebben we nu de beschikking over een waterkoker, een koelkastje en een koffiezetapparaat. Hennies collega had de waterkoker voor ons geregeld en de andere dingen kregen we van een vertrekkend Nederlands echtpaar, dus dat is wel erg luxe.

Hennie heeft de eerste werkweek besteed aan het kennismaken met haar collega's, de school, de vakinhoud en start dinsdag met haar lessen. Ze merkt dat er veel tijd gaat zitten in het opstarten: je moet je het vak eigen maken, het tempo vaststellen, ontdekken hoe het Amerikaanse schoolsysteem werkt, hoe de becijfering wordt bepaald etc. Ze heeft een leuke groep collega's die we ook treffen buiten werktijden voor een praatje of een spelletje. Vrijdag organiseerden ze een filmavond: Indiana Jones op de school-beamer. Jeroen had een lekkere taart gemaakt en kon na zijn keukendienst ook aanschuiven. De komende maand worden voor haar de lastigste: zo veel nieuws komt er op je af en allerlei zaken vragen aandacht. Des te lastiger als je dat opstartproces nog niet eerder hebt ervaren als docent in Nederland. En per week 23 verschillende lessen natuurkunde, biologie, scheikunde, sterrenkunde en aardrijkskunde aan 5 verschillende klassen, dat is best een hoop. Maar ze heeft er wel zin in.

De keukenbrigade werkt volgens het ritme van ‘twee dagen, twee dagen vrij, drie dagen werken en dan weer twee dagen vrij' We beginnen we om acht uur. Wij van de de koude kant van de keuken zorgt voor het wassen en snijden van de sla, tomaat, komkommer, kaas en ham. We wassen alle groenten eerst in chloorwater en daarna in gefilterd water. En geloof me: als je Freetown ziet en de staat van de groenten, dan leer je het belang van wassen. Sosm bereiden maken we een salade, de sladressings of een saus voor de warme kant. De warme kant houdt zich bezig met de meelspijzen, het vlees en het bereiden van de groeten. Na de luchpauze van 12 tot 13 helpen we -indien nodig- mee om de groenten voor te bereiden. Afgelopen dinsdag was er een Afrikaans diner gekookt door de dagwerkers. Dus:uiteraard rijst (een Sierra Leonees heeft niet gegeten als hij geen rijst heeft gehad) met prutjes type stoofschotel met veeel kruiden. En gefrituurde bakbananen. Na twee en een half uur pellen was de ene mand gevuld met een kubieke meter gepelde banaan en de andere met anderhalf kuub bananenschillen. Na de koffiepauze om drie uur gaan we de koude kant schoonmaken. Na de etenspauze van 17 tot 18 doen we de afwas. De eetzaalploeg wast de vaat uit de eetzaal, alle andere potten en pannen en gastronomiebakken schrobben we als keukenbrigade zelf. Daarna de keuken zelf nog poetsen. Klaar tegen half acht. Ik werk samen met Carmen, een Canadees meisje. Afgelopen zondag hebben we voor het 30 liter vanillepudding gemaakt. Die ging schoon op. Bovendien hebben we een lokale dame die het brood bakt, met haar heb ik een ochtend meegdraaid en 150 bruine broden gebakken. Na een paar keer voordoen leer je de trucjes kennen.

Hennie is zondag naar een lokale kerk geweest met een groepje Mercy Shippers. Dat was best indrukwekkend. We werden als groep heel gastvrij ontvangen en er werd enthousiast gezongen, geklapt en geswingd. De dienst was gedeeltelijk in het Krio en gedeeltelijk in het Engels, dus geregeld konden we wat verstaan. Het is tof te zien hoe mooi de mensen eruitzien in hun kleurrijke kleding en met hun stralend ogen en bijzonder om zo samen Kerk te zijn. De reis van en naar de kerk (zo'n 30 km) was ook al een belevenis op zich, omdat er een vrachtwagen dwars op de weg stond. Hier moesten we op de heenreis even wachten op een paar auto's, waarna we met de Mercy Ships-jeep door de berm konden. Vanmiddag op de terugweg hebben we ruim een half uur staan wachten in de file die zich inmiddels had verzameld aan beide zijden van de gecrashte vrachtwagen. We hadden het te danken aan de vriendelijkheid van een agent en aan de hoge wielbasis en vierwielaandrijving van de jeep dat we er uiteindelijk langs konden.

Groetjes

Hennie en Jeroen.

Aankomst in Afrika

Beste mensen,

Het eerste bericht vanuit Afrika. Donderdagochtend zijn we vertrokken vanaf Brussel Airport. Op het vliegveld ontmoetten we al een groepje reizigers naar het schip. Tijdens de vlucht hadden we een mooi uitzicht op de Sahara. Dat is echt een enorme zandbak, zover als je kunt kijken vanaf 10 km hoogte zie je alleen maar zand. Na zes uur vliegen maakten we een tussenlanding in Bunjul, Gambia om bij te tanken. Daarna nog een anderhalfuur vliegen naar Freetown.
Bij aankomst op het vliegveld valt vooral de warmte op en de hoge luchtvochtigheid. Alsof je de vlindertuin van een dierenpark binnenloopt. Er lopen veel mensen rond in uniformen met grote badges, maar die kleding is allemaal verschillend. Veel drukte en geschreeuw op straat en iedereen bemoeit zich overal mee. De formaliteiten verlopen soepel als je een T-shirt aantrekt met het logo erop van Mercy Ships. Nadat we de koffers hadden verzameld op het vliegveld kwamen er een paar auto's en een pick-up om ons naar de veerboot te brengen. De stad Freetown ligt namelijk net aan de andere kant van de baai. Dat inpakken gaat op zijn Afrikaans: iedereen helpt mee (maar niet iedereens bijdrage voegt iets toe) en uiteindelijk komt het voor elkaar.

Tijdens de rit viel ons op hoe mooi groen dit stuk Afrika is. We zagen volop palmbomen, maisveldjes en veel meer groen en bos. Daartussen schamele hutjes en onbegrijpbare onderkomens van takken en aarde, waar kinderen spelen (slechts een klein deel gaat naar school) en gekookt wordt op rokende houtvuurtjes. Nederland is erg georganiseerd en ingericht, in Afrika is dat minder. Elke 300 meter was de toeter van de auto nodig om de weg vrij te maken van voetgangers en brommers.

We merken wel dat de lokale mensen blij zijn met mercy Ships. Je reisbagage wordt gedragen de veerboot op (23 kilo op het hoofd, vandaar dat veel mensen een hernia hebben....), je mag in de eerste klas plaatsnemen en krijgt voorrang bij het in- en uitstappen. Toch moet je ook erg opletten aan de wal: je bent blank en rijk en heel veel lokale bewoners vragen of je iets wilt kopen of dat je geld wilt wisselen. Na een paar keer de kade geramd te hebben (net naast de afmeerplaats), konden we aan wal in Freetown, waar we werden opgewacht door Mercy Shippers met jeeps. Het was toen nog een half uurtje rijden naar het schip (dat betekent: ploeteren met de jeep van Mercy Ships op wandeltempo dwars door de menigte en ruim gebruik maken van de claxon).

Aan boord werden we hartelijk ontvangen. Er stond wat te eten klaar en wat papierwerk om in te vullen. We hebben een erg ruime hut met tweepersoonsbed, eigen hokje met douche/wc/wasbak (zoals in een Etape-hotel), een gootsteen, een bureau, een bank en kasten. Uitzicht op de zeekant. Vrijdag was een rommeldag om de tassen uit te pakken, de hut in te richten, toegang te krijgen tot internet, het schip te verkennen en bij de scheepsbank lokaal geld op te halen. We hebben 300.000 Leones opgehaald, een waarde van 65 dollar. Dat is een dik pakket briefjes in de portemonee. In de middag had Jeroen een afspraak met Rachel, een van de leiders van de keukenbrigade om over werk en werktijden te praten. Hennie heeft haar collega's ontmoet en de school bekeken.

Jeroens zal de ene week werken op maandag/dinsdag/vrijdag/zaterdag/zondag en de week erna enkel de woensdag en donderdag. Er zijn twee keukenteams die om de beurt werken en elk een bestaande uit tien mensen. Jeroen werkt van 8-12 en van 13-17 uur. Om 18 uur wordt de kombuis geschrobt, dus werk eindigt om een uur of half acht.

Bij het ontbijt is er cornflakes e.d. met melk of een beetje yoghurt en vers brood (wit, brioche-achtig) met jam of pindakaas. Als lunch en avondeten is er een warm buffet (vlees, groente, en rijst of aardappelen), brood en salade. Verder staan er geregeld manden met mango's of mini-bananen. We zullen hier niets tekort komen ?

Het weer is prima. Je merkt dat de zon 's ochtends snel opkomt (6.45-7.00) en 's avonds rond 19.20 ook zo weer verdwenen is. Een temperatuurtje van 27 graden en een luchtvochtigheid die je niet kunt meten. De boot heeft airco, dus daar is het prima uit te houden. In de hut hebben we de airco zelfs lager gezet omdat het te koud werd.
Zaterdag kunnen we relaxen en bijkomen. Zondag gaan we met de collega's van de school op een dagtocht naar watervallen in de buurt. Maandag start de eerste werkweeek...

Groetjes Hennie en jeroen.

We vertrekken!

Beste mensen,

Bedankt voor jullie steun en medeleven de afgelopen tijd. De laatste weken hebben we afscheid genomen op ons werk en nog hard gewerkt om in huis alles uit te zoeken, in te pakken en op te bergen. Afgelopen weekend hebben vrienden ons verhuisd, heeft de kerk ons uitgezwaaid en logeerden we bij Hennies ouders. Zo konden we op adem komen en dat was hard nodig. Vandaag brengen Jeroens ouders ons naar Brussel, waarvandaan ons vliegtuig morgenochtend vertrekt voor een rechtstreekse vlucht naar Freetown. Nu gaat het avontuur beginnen.

Bereikaarheid
Als u ons briefpost wilt sturen, dan kan dat via het kantoor van Mercy Ships in Rotterdam (dus met een gewone postzegel voor binnen Nederland). Deze post arriveert per vliegtuig binnen twee tot drie weken.
Eens per maand gaat er vanuit Rotterdam naar het schip een zeecontainer, die arriveert een kleine maand later. Mocht u een pakket willen sturen, dan moet daar duidelijk opstaan 'per zeecontainer'. Anders wordt het vervoerd per vliegtuig en dat is erg prijzig. We zijn eveneens per e-mail bereikbaar.

Dit is ons adres:
Jeroen en Hennie Valkenier
Africa Mercy
Mercy Ships Academy
Mercy Ships Holland
Strevelsweg 700/317
3083 AS Rotterdam

Vaarschema
Het vaarschema ziet er voorlopig uit als volgt:
10 december 2011 vertrek vanuit Freetown in Sierra Leone

15 december 2011 aankomst in Tema (Ghana) voor onderhoud aan het schip

05 januari 2012 vertrek van Tema (Ghana) naar Lome (Togo) voor de nieuwe missie

15 juni 2012 vertrek vanuit Lome (Togo).

Voor de laatste informatie en details zie:

http://www.mercyships.org/pages/africa-mercy-schedule

Bestemming (on)bekend

Beste mensen

Afgelopen dinsdag 05 juli bezochten twee Nederlandse jongeren de Africa Mercy voor het tv-programma Bestemming Onbekend. Ze waren diep onder de indruk van het leed en de nood die ze daar zagen. Je kunt het programma terugkijken via deze koppeling:

Veel kijkplezier!

Nog 18 nachtjes slapen.......

Welkom op ons Reislog!

Hallo lezer,

Welkom op ons weblog. Hier zullen we de komende tijd gaan vertellen wat we zoal beleven tijdens ons jaar vrijwilligerswerk in Afrika. We gaan een jaar wonen en werken op de Africa Mercy van de organisatie Mercy Ships. Bij ons Profiel kun je daar meer over lezen.

groetjes Jeroen en Hennie